"Zwykłe ludzkie ułomności" to druga książka Megan Nolan, autorki głośnego i nagradzanego debiutu Akty desperacji. Przez anglosaskich krytyków zgodnie została okrzyknięta powieścią mistrzowską i na dobre ugruntowała międzynarodową pozycję młodej irlandzkiej pisarki. Nolan, budując wciągającą akcję, gra tu z poetyką thrillera („zabiła czy nie zabiła?”), ale tak naprawdę interesuje ją liryczny portret rodziny, której ułomności na pozór są zbyt pospolite, by czynić z nich literacki temat. Tymczasem autorka z codziennych zdarzeń, ludzkich defektów, błędów i potknięć tka minisagę na miarę Jonathana Franzena. Rzecz się dzieje w Londynie lat dziewięćdziesiątych, do którego z Irlandii przenosi się rodzina Greenów, uciekająca przed stygmatyzacją z powodu ciąży ich nastoletniej córki. Spotykamy ich w momencie, gdy na Lucy – urodzoną z niechcianej ciąży dziewczynkę, „straszne dziecko”, jak zgodnie powtarzają domownicy i sąsiedzi – pada podejrzenie o zamordowanie koleżanki z podwórka. Dziennikarz londyńskiego brukowca węszy w tym zdarzeniu szansę na zawodowy sukces – przy pomocy opłacanej łapówkami policji zamyka rodzinę w hotelu i podlewając im tam pobyt alkoholem, liczy na wyciągnięcie informacji, które zrobią z niego gwiazdę. Trzymająca w napięciu fabuła jest tu oczywiście atutem, ale o wielkości "Zwykłych ludzkich ułomności" stanowi empatia, z jaką autorka potrafi wczuć się w myśli i emocje tych, którzy – w powszechnej opinii – „nie umieją się wysławiać”. Niezwykła powieść o zwykłym życiu i nieopatrznych krokach, jakie każdemu mogą się zdarzyć, a odmieniają los na zawsze. Dziedziczone z pokolenia na pokolenie traumy i słabości, ugruntowane miejscem w społecznym porządku, Nolan podnosi do rangi fatum; porywy serca, pożądania czy gnuśność ukazuje na kształt hybris. Czyta się tę kronikę dnia mizernego niczym tragedię grecką – choć pozbawioną patosu i bogów. [Wydawca]